Ponownie wylądowaliśmy w Wietnamie – w Ho Chi Minh. Tego wieczora zostałem nauczycielem gry na gitarze.
Dzień 18
Tây Ninh -> Ho Chi Minh
Jeszcze przed zachodem słońca dotarliśmy do Ho Chi Minh. Nim jednak autobus dowiózł nas na dworzec w centrum miasta utknęliśmy w korku. Przez ulice przetaczały się całe chmary skuterów, a ruch uliczny wydawał się szalonym i nieokiełznanym chaosem.
Patrząc na to co dzieje się na ulicach pomyślałem:
– Niezły Sajgon…
I to dosłownie. Do 1976 roku miasto Ho Chi Minh nosiło nazwę właśnie Sajgon. Została ona zmieniona na cześć wielkiego wietnamskiego przywódcy. Do dziś jednak mieszkańcy miasta używają dawnej nazwy miasta twierdząc, że nowa jest sztuczna, długa i niewygodna. Sajgon brzmi zresztą dużo ładniej niż Ho Chi Minh.
Nocleg mieliśmy zarezerwowany w hostelu na pograniczu dzielnic Phạm Ngũ Lão i Bến Thành, a więc całkiem niedaleko największych atrakcji turystycznych miasta.
Szybko się ogarnęliśmy i postanowiliśmy pójść na kolację. W knajpce niedaleko hostelu zamówiliśmy zupę z węgorza oraz piwo Saigon Special. Zupa była naprawdę dobra, a piwo raczej bez szału. 🙂
Po kolacji wróciliśmy do hostelu. Pracująca w recepcji dziewczyna próbowała nauczyć się grać piosenki Celine Dion – My heart will go on, czyli piosenki z filmu Titanic. Szło jej to dość opornie, ale wcale się nie dziwię, bo gitarę miała naprawdę kiepską. Chwilę pograłem z nią i pokazałem parę piosenek.
– My teacher, teach me – powtarzała za każdym razem, gdy chciałem odłożyć instrument.
No i tak zostałem nauczycielem gry na gitarze w Sajgonie. 😉
Spędziłem jeszcze trochę czasu rozmawiając z innymi gośćmi hostelu, a na koniec wszyscy zostaliśmy poczęstowani ciekawymi owocami o nazwie longan. Jego nazwa wywodzi się z Chin i oznacza dosłownie „smocze oko”. Longan jest lekko galaretowaty w konsystencji i smakuje podobnie do liczi.
